Świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1988 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. 162, poz. 1118 z późn. zm.) - ubezpieczony, który spełnia łącznie następujące warunki:

·         jest niezdolny do pracy,

·         ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

·         niezdolność do pracy powstała w okresach ściśle określonych w ustawie, np. w okresie ubezpieczenia, zatrudnienia, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, pobierania zasiłków z ubezpieczenia społecznego (chorobowego lub opiekuńczego) albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów

może uzyskać świadczenie (rentę) z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Pojęcie niezdolności do pracy

Za niezdolną do pracy uważa się osobę, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Za częściowo niezdolną do pracy uważana jest osoba, która utraciła – w znacznym stopniu – zdolność do pracy zgodnej z posiadanym przez nią poziomem kwalifikacji.

Oceny niezdolności do pracy dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Orzeka on niezdolność do pracy, jej stopień a także dokonuje ustaleń dotyczących:

·         daty powstania niezdolności do pracy,

·         trwałości lub przewidywanego okresu trwania niezdolności do pracy,

·         związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

·         niezdolności do samodzielnej egzystencji,

·         celowości przekwalifikowania zawodowego.

Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi podstawę dla organu rentowego do wydania decyzji w sprawie świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy. Od orzeczenia lekarza orzecznika nie przysługuje odwołanie.

Staż ubezpieczeniowy

Okres ubezpieczeniowy wymagany do przyznania renty jest uzależniony od wieku osoby, w którym powstała niezdolność do pracy. Okres ten wynosi:

·         1rok, jeśli niezdolność powstała przed ukończeniem 20 lat,

·         2 lata – w wieku od 20 do 22 lat,

·         3 lata – w wieku od 22 do 25 lat,

·         4 lata – w wieku od 25 lat do 30 lat,

·         5 lat – w wieku powyżej 30 lat.

Okres wymaganych 5 lat w odniesieniu do osób powyżej 30 roku życia musi przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy.

Przy ustalaniu prawa do renty uwzględniane są okresy składkowe, nieskładkowe i uzupełniające. Przy ustalaniu wysokości renty uwzględnia się także okresy hipoteczne. Są to okresy brakujące do pełnych 25 lat stażu ubezpieczeniowego, przypadające w czasie od zgłoszenia wniosku o rentę do dnia, w którym rencista ukończyłby 60 lat życia.

Decyzje w sprawach świadczeń rentowych wydają i świadczenia te wypłacają organy rentowe właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej. Postępowanie w sprawach świadczeń rentowych wszczyna się na podstawie wniosku zainteresowanego, do którego należy załączyć następujące dokumenty:

·         zaświadczenie o stanie zdrowia, wydane przez lekarza prowadzącego leczenie,

·         ankietę (druk ZUS N-10 wywiad zawodowy...)wypełnioną przez zakład pracy,

·         dokumenty potwierdzające okresy składkowe i nieskładkowe, zaświadczenie wystawione przez zakład pracy wg wzoru określonego przez ZUS (druk Rp-7); dopuszcza się możliwość dokumentowania wysokości wynagrodzenia legitymacją ubezpieczeniową zawierającą odpowiednie wpisy.

Od decyzji organu rentowego przysługują osobie zainteresowanej środki odwoławcze określone w odrębnych przepisach.

I tak, osoba niezgadzająca się z wydaną decyzją ma prawo wnieść za pośrednictwem organu rentowego, który ją wydał – odwołanie, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Rodzaje rent wypłacane przez ZUS z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Osobie, której niezdolność do pracy została uznana za trwałą przysługuje renta stała.

Jeśli natomiast niezdolność do pracy ma charakter czasowy – przysługuje renta okresowa. Świadczenie to przysługuje przez okres wskazany w decyzji organu rentowego.

Ponadto w przypadku, gdy ubezpieczony spełni warunki wymagane do przyznania renty i uzyska orzeczenie o celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie, może otrzymać rentę szkoleniową. Jest ona przyznawana na 6 miesięcy z możliwością przedłużenia o 30 miesięcy na wniosek starosty.

Wysokość rent jest następująca:

1.      renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy:

·         24% kwoty bazowej,

·         1,3% podstawy wymiaru za każdy rok okresów składkowych,

·         0,7% podstawy wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych,

·         0,7% podstawy wymiaru za każdy rok okresu brakującego do pełnych 25 lat stażu, przypadających od dnia zgłoszenia wniosku o rentę do dnia ukończenia przez wnioskodawcę 60 lat,

1.      renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy – 75% renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy,

2.      renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji – jak w pkt 1 plus dodatek pielęgnacyjny,

3.      renta szkoleniowa – 75% podstawy wymiaru renty, nie mniej jednak niż najniższa wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Wysokość najniższych rent z tytułu niezdolności do pracy wynosi od 1 czerwca 2001 r.:

·         530,26 zł renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy,

·         407,88 zł renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Tagi: Dodaj tag...,

or Close

Only registered users can write comments.
Proszę się zalogować.