| TheraSuit |
|
|
Znów dzięki Michałowi i Olinkowi prezentuję ciekawą terapię.
CO TO JEST? WSKAZANIA: GŁÓWNE CELE REHABILITACJI: ZASTOSOWANIE KOMBINEZONÓW, CZYLI JAK TO DZIAŁA?  Kombinezon TheraSuit nie stanowi terapii sam w sobie, jest niezwykle efektywnym narzędziem, ale wymaga odpowiedniego zastosowania. Niezbędna jest więc szeroka wiedza fizjoterapeutów w zakresie stosowania innych metod rehabilitacyjnych. Podczas terapii stosuje się takie metody jak PNF, Bobath, Terapia Manualna, Kinesiotaping, Thera Band , jak również elementy Integracji Sensorycznej, Doman-Delacato, Kinezyterapii. Wykorzystuje się także wiele urządzeń rehabilitacyjnych: UGUL, Spider, Pionizator, Piłki, Gumy, Poduszki Sensoryczne, Podwieszane Platformy, i wiele innych. Reasumując, efektywność stosowania kombinezonów i metody TheraSuit gwarantują szeroka wiedza i doświadczenie najlepszych fizjoterapeutów. EFEKTY UŻYWANIA THERASUIT: Inne metody wykorzystywane w terapii z kombinezonami TheraSuit PNF  Głównym celem metody PNF jest odbudowa czynności ruchowych (reedukacja) podporządkowana fizjologicznej sekwencji rozwoju ruchowego i prowadzona w oparciu o ruchy zbliżone do tych, jakie się wykonuje w życiu codziennym. Postępowanie oparte jest o sumowanie się różnego rodzaju bodźców aferentnych (głównie wzrokowych, słuchowych, proprioceptywnych, dotykowych i równoważnych). W metodzie tej rezygnuje się z izolowanych ruchów w pojedynczych stawach i w typowych płaszczyznach. Całość ruchu jest wynikiem świadomych starań pacjenta, wspieranych elementami torującymi, do których można zaliczyć rozciągnięcie mięśni i innych elementów okołostatwowych , ciąg i nacisk, wzmocnienie aktywności mięśni poprzez odpowiednio stawiany opór, właściwy chwyt oraz zapewnienie odpowiednich warunków i kolejności pracy mięśni. Ćwiczenia wykonuje się zwykle jednym z wielu sposobów, z których każdy ma inne zastosowanie. Do podstawowych technik stosowanych w tej metodzie można wymienić: Dodatkowe ćwiczenia koncentrują się wokół dwóch aspektów - samowystarczalności pacjenta oraz ważnych dla życia funkcji tj. oddechu i poprawy jego mechaniki, ruchów oczu, ust i języka oraz połykania, a także stymulacji pęcherza i jelit oraz reedukacji mięśni twarzy. Bobath  W metodzie Bobath można wyróżnić 2 oddzielne metody - usprawniania dzieci dotkniętych mózgowym porażeniem dziecięcym oraz usprawniania dorosłych z hemiplegią. W pierwszym przypadku całość postępowania zmierza do poprawy samodzielności dziecka upośledzonego motorycznie. Uzyskuje się to poprzez wypracowanie u niego umiejętności utrzymywania prawidłowej postawy ciała w różnych pozycjach a w szczególności umiejętności zmiany pozycji w sposób jak najbardziej fizjologiczny. Terapeuta pracuje nad normalizacją wielkości i rozkładu napięcia mięśniowego oraz wyzwoleniu wzorców postawy i ruchu dziecka spod wpływu nieprawidłowych, prymitywnych odruchów postawy, a także jednocześnie na ułatwianiu wzorców opartych na prawidłowych reakcjach nastawczych i równoważnych. Techniki hamowania i ułatwiania służą również wzajemnej współpracy grup mięśniowych, w celu uzyskania swobodnego ruchu w zakresie dużej motoryki. Wyzwalane ruchy czynne mają początkowo charakter odruchowy, lecz wielokrotnie powtarzane stanowią podstawę dla późniejszych prawidłowych ruchów dowolnych ( świadomych ). Całość postępowania bazuje na poruszaniu punktami kluczowymi ( tj. głową, szyją, obręczami, kończynami i innymi), które wpływają na ukształtowanie się prawidłowych odruchów postawy i równowagi oraz ułatwiają zbliżony do normalnego rozwój dziecka. Stosowane tu ćwiczenia można podzielić na 4 grupy:Rozwój czynności ruchowych związany jest z odpowiednim odbieraniem bodźców dotykowych, proprioceptywnych, przedsionkowych, wzrokowych oraz ze stopniowym kształtowaniem somatognozji. Dlatego też manipulowanie punktami kluczowymi ma umożliwić dziecku gromadzenie prawidłowych odczuć sesnomotorycznych.  W usprawnianiu hemiplegików podstawą postępowania jest również hamowanie oparte o zmianę ułożenia punktów kluczowych, które poprzedza aktywizację pacjenta. Nadrzędną sprawą jest zwalczanie spastyczności, z czym wiąże się dobieranie tylko takich ułożeń i ćwiczeń, które nie wyzwalają patologicznych reakcji odruchowych. Można tu wyróżnić 4 etapy usprawniania: I. unikanie większych wysiłków przez kończyny zdrowe oraz podejmowania kompensacji ubytków ruchowych przez tę stronę, gdyż sprzyja to utracie pamięci ruchowej i utrudnia dalsze usprawnianie. Należy zwracać tu uwagę na ułożenie pacjenta i różnych części jego ciała w różnych pozycjach. Pacjent ma patrzyć na stronę chorą. Stosuje się tu niebolesne i wygodne pozycje terapeutyczne - zmieniane co 2 godziny. Pacjent ćwiczy zmiany pozycji w łóżku, przygotowuje się go do siadania, stania i chodzenia oraz usprawnia się kończyny górne. Składowe dotyczące sprawności kończyn są dodatkowo rozkładane na takie elementy jak, np.: praca nad kontrolą nogi, kończyny górnej, mobilizacją barku itp. Dodatkowo stosuje się tu ćwiczenia równoważne. II. częściowo pokrywa się z ćwiczeniami wykonywanymi na 1-wszym etapie, lecz zmierza się tu do ćwiczenia w siadzie i staniu, w pozycji pronacyjnej, czworonożnej i w klęku. Na tym etapie kładzie się nacisk na ćwiczenia chodu oraz opanowanie kontroli ruchu ramienia i niezależnego poruszania łokcia. III. tu doskonali się chód i czynności kończyny górnej. IV. poświęcony jest dalszemu doskonaleniu funkcji niedowładnej ręki. Terapia Manualna Kaltenborna-Evjenth Stosowana przy ograniczeniach ruchomości stawowej, bólach stawowych. Po raz pierwszy została ona zaprezentowana na forum międzynarodowym w roku 1973, w Polsce pierwszy licencjonowany kurs odbył się w roku 1993. Powyższa metoda powstała w oparciu o doświadczenia lekarzy i fizjoterapeutów ze Skandynawii. Rozwój metody odbywał się jednak na bazie uznanych w Świecie szkół terapii manualnej (Cyriax, McKenzie, Maitland itp.). Za główne cele działań terapeutycznych metoda ta przyjmuje przywrócenie prawidłowej mechaniki stawów i przeciwdziałanie zaburzeniom układu kostno-stawowego. Stosuję także techniki rozciągania i roźluzniania mięśni-stretching, nawiązuje do samodzielnego rozciągania mięśni przez pacjenta. Korekcja mechaniki stawów ma poprzez specyficzne techniki zmniejszyć dolegliwości bólowe, zwiększyć lub (w zależności od potrzeb) zmniejszyć ruchomość określonych części układu ruchu. Informowanie, instruowanie i pomoc w wykonywaniu ćwiczeń to cechy, na które w metodzie Kaltenborn-Evjenth kładziony jest ogromny nacisk. Metoda ta stanowi kompendium współczesnej wiedzy na temat badania i leczenia zarówno stawów kończyn jak i kręgosłupa. Kinesiotaping Kinesiotaping to nowe narzędzie w pracy fizjoterapeuty polegające na oklejeniu specjalnymi plastrami. Dwadzieścia pięć lat temu w Japonii Dr KENZO KASE stworzył i rozwinął KINESIOTAPING jako efektywną terapię problemów stawowych i reumatyzmu. Techniki KINESIOTAPINGU bazują na kinezjologii /stąd też nazwa Kinesio/ i istniejącym w organiźmie procesie samoleczenia. Techniki oparte na użyciu plastrów Kinesio TexT nie ograniczają ruchów i są kompletnie inne niż techniki i plastry stosowane w konwencjonalnym tapingu sportowym, jakkolwiek w sporcie Kinesio Taping znajduje także doskonałe zastosowanie.  Kinesio Taping oddziaływuje na mięśnie, powięzie, stawy, układ limfatyczny i nerwowy. Przez pierwszych dziesięć lat ortopedzi, specjaliści terapii manualnej, fizjoterapeuci byli głównymi użytkownikami Kinesio Tex tapes. Obecnie Kinesio Taping jest powszechnie stosowanym sposobem terapii dużej liczby schorzeń i urazów narządu ruchu w wielu krajach: Japonia, USA, kraje Europy, Azji. W naszej części Europy prowadzone są szkolenia na Węgrzech, Słowenii a także w Polsce. Naczelną organizacją czuwającą nad rzetelnością szkoleń i zrzeszającą terapeutów Kinesio Tapingu jest KTA /Kinesio Taping Association/. Jak działa kinesiotaping ? Wpływ na funkcje mięśni: Wpływ na funkcje układu limfatycznego: Wpływ na funkcje stawów: Dodatkowo TheraBand  Ćwiczenia przy wykorzystaniu sprzętu Thera-Band. W wielu dziedzinach medycyny sprzęt Thera-Band wykorzystywany jest z powodzeniem już od wielu lat. Znajduje on zastosowanie w rehabilitacji ortopedycznej, gdzie wykorzystywany jest do odbudowy funkcji mięśni i stawów, neurologicznej, medycynie sportowej, geriatrii, pediatrii oraz domowej opiece medycznej. Na sprzęt składają się taśmy treningowe o różnym oporze, piłki rehabilitacyjne, "berety" do ćwiczeń oraz wiele innych. Zobacz również:
Only registered users can write comments. |
||||
Metoda TheraSuit służy do leczenia dzieci z Porażeniem Mózgowym. Jest ona zindywidualizowanym intensywnym program rehabilitacyjnym mającym na celu rozwój siły i funkcji (niezależności w codziennych czynnościach - czworakowanie, chodzenie, samoobsługa). W terapii wykorzystywane są: kostium rehabilitacyjny TheraSuit oraz Uniwersalny Gabinet Leczniczy. 
Pomysł i idea powstała w Związku Radzieckim w okresie rozwoju astronautyki i długotrwałych lotów kosmicznych. Pierwszy prototypowy kostiumu został nazwany - Pingwin. Kostium został stworzony, aby przeciwdziałać negatywnym efektom warunków zmniejszonej grawitacji (atrofia mięśniowa, osteoporoza), na które byli narażeni kosmonauci spędzający dłuższy czas w kosmosie. W latach dziewięćdziesiątych kostium był używany u dzieci z chorobami układu nerwowo-ruchowego. W roku 1997 idea kostiumu rehabilitacyjnego dla dzieci z porażeniem mózgowym została przedstawiona w Stanach Zjednoczonych. W roku 2002 kostium rehabilitacyjny TheraSuit został zaprojektowany, wprowadzony na amerykański rynek i zarejestrowany w FDA. | « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
Rehabilitacja i sport
Logowanie
| Witaj Gość. |
| Nie pamiętam hasła |
| Nie masz konta? Załóż sobie |